Prince Willem - Character Study

Of all sons of King Willem III, his oldest son Willem or Wiwill when he was small, looked the most like his father, in looks and in behaviour. Just like his father Wiwill had trouble with the rules that came with being a royal. He was not only a prince, he was the heir apparent to his father from 1848 till his death.

Like his father and unlike his two younger brothers, Wiwill was a difficult child. Especially after the birth of his younger brother Maurits his behaviour went from bad to worse. In many occasions he drove his maid to despair when things didn’t go the way he wanted them to. Sophie, his mother, let him have what he wanted so he would stop screaming. He was a spoilt child.

In his teens he became a spoilt child in harness. It was at eleven he got his first governor who was supposed to be with him all the time and do the rest of the upbringing. It was also at this time the war between his parents grew to destructable heights and they both tried to win him over to their side. Wiwill, who sees his mother as the victim of his father’s agression, choose his mother’s side.

Together with Wiwill’s governor De Casembroot and baron Forstner van Dambenoy the King designs a whole plan for his eldest son’s education and upbringing. Every minute of what the young boy is supposed to do is registered in the plan. His mother doesn’t have a place in that plan. At first the plan is executed in the palace. The young prince is educated by a small group of teachers with his mother trying to poke in her head as often as she could. It is not appreciated, not by the King, not by the educators and not even by Wiwill himself. In the end the King sends Wiwill to a boarding school for boys, Noorthey. His governor, De Casembroot goes along with the boy.

At first the prince doesn’t seem to enjoy school very much. He has trouble making friends and his teachers find him lazy and not intelligent enough. The impression he makes most is one of an uninterested, yet arrogant boy.
Over time the prince makes some friends and he realizes it’s calmer at school than back at home where both parents proceed with their wars. His achievements still don’t impress, but he seems to enjoy himself a bit more than before.

In the meantime royal duties carry on as usual and the young heir apparent gets to do his part of those duties as well. To the surprise of De Casembroot as well as his own parents, the prince turns out to be a good charmer, he sometimes even manages to say wise things.

With the boy being in his teens, his mother starts looking abroad for a appropriate bride for her son. The King leaves this completely to his wife, maybe because he’s aware his own reputation isn’t as good in other kingdoms as his wife’s, or maybe he was too lazy to search for a bride for his son. Whatever the case, Queen Sophie starts inquiring above a range of princesses.

His mother’s efforts don’t pay up. First of all is the image of the Dutch crown damaged by her husband, her son does the rest. Queen Victoria of Britain was initially impressed with the boy; he was polite and charming. However, the prince has no interest in any of her daughters and he focusses on a young lady of the royals’ friends. The Queen was not amused and therefore not accepted.

Wiwill was also sent to Russia to meet with the emperor and his daughter. He returns from Russia empty handed and with the words: “The farm girl doesn’t want me.”

When Wiwill reaches the age of 18 he is supposed to be grown up and he flees to Paris. Not much is known about his time in Paris, except that he partied and drank a lot. He also met Anna Mathilda van Limburg-Stirum (Mattie) in Paris. They fall in love and become inseperable. When Wiwill asks his parents for permission to marry her, both his parents disagree and refuse to give their permission. Especially Wiwill’s relationship with his father becomes even more strained after this matter. With his mother, and his younger brother Alexander, he remains very close.

In Paris, after the rejection of his marriage request, Wiwill throws himself at Paris’ party life and he neglects his own health.

Wiwill was a stubborn person, not easy as a child, not unlike his father. His stubborness was also very apparent during the whole Mattie affair. Other than that didn’t he do much worthwhile. He had great trouble with his status as prince, beside that he grew up between two fighting parents and without the support and leading hand he needed so badly.

My impression is that he was stifled in his skills, though he probably also was a bit lazy and he was definitely stubborn. But I think he was smarter than he showed and had he had the right upbringing and support, he could have been a much better person than he was allowed to be in the end.

He died in Paris 11 June 1879 of a combination of symptons, age 38. Only princes Mathilda, a cousin of his mother’s, and his brother Alexander were at his death bed. Alexander brought him back to the Netherlands by train crying the whole way.

Correcties en Opmerkingen

Deze is meer voor mijn eigen archief. Mijn excuses voor de herhaling en eeuwig geemmer.

De geschiedenis van het Huis van Oranje is geplaveid met tragische prinsen die reeds op jonge leeftijd politiek waren uitgerangeerd en op poëtische wijze ten onder gingen. Het meest pregnante voorbeeld wordt nog altijd geleverd door het droeve prinsenkoppel Willem en Alexander, de twee onfortuinlijke halfbroers van de latere koningin Wilhelmina. Deze zonen van Sophie von Württemberg, de eerste vrouw van koning Willem III, hadden in de doorlopende loopgravenoorlog die het huwelijk van hun ouders kenmerkte altijd partij getrokken voor hun moeder.


Kroonprins Willem haatte zijn vader met hart en ziel, zeker nadat deze zijn huwelijksplannen met een Hollandse onderdaan, jonkvrouw Mathilde van Limburg Stirum, categorisch had afgekeurd. Wat hier vreemd aan is, is dat zijn moeder het voorgenomen huwelijk net zo goed afkeurde. Maar dat schijnt niets uit te maken. Liever dan zich te schikken naar het vaderlijke bevel om een Russische prinses te huwen, vertrok prins Willem naar Parijs, waar hij zich stortte in een leven van seks, drank en gokken. De Parijse boulevardpers was gek op «Le Prince de Citron», en wijdde met enige regelmaat grote scandaleuze verhalen aan zijn liederlijke handel en wandel. Op 10 juni 1879 stierf prins Willem, 39 38, hij is geboren in september 1840 jaar oud, totaal berooid aan een combinatie van tyfus, syfilis, leveraandoening en totale uitputting Daarvoor had hij ook een dubbele longontsteking gehad waardoor hij bronchitis had gekregen in zijn Parijse hotelkamer, slechts bijgestaan door één trouwe bediende Aanwezig waren prinses Mathilde, familie van zijn moeder en prins Alexander.

Vijf jaar later volgde zijn broer Alexander. Deze overleed op 33-jarige 32, geboren 25 Augustus 1851 en overleden 21 Juni 1884 leeftijd in zijn paleis aan de Haagse Kneuterdijk, verscheurd door melancholische driften en kwalen van allerlei aard die het hem bijvoorbeeld onmogelijk hadden gemaakt om gewone kleren te dragen — men herinnert zich deze droeve prins, die «niet voor de huwelijkse staat was geschikt Dit is slechts een vermoeden. Volgens Alexander's personeel was het vrij zeker dat de prins nooit vrouwelijk gezelschap heeft gehad. Eerder asexueel dan homosexueel?», vooral gekleed in kamerjas.

Over de dood van Alexander hangt nog altijd een mysterieuze waas Niet echt. Hij is overleden aan vlek tyfus en leed daarnaast aan uitputting — speculaties over de mogelijkheid dat hij is vermoord om ruim baan te maken voor zijn halfzusje Wilhelmina, weerklinken tot op de dag van vandaag Roddel en ramptoerisme. Alexander vreesde in ieder geval altijd voor zijn leven, vooral voor de mogelijkheid dat men hem probeerde te vergiftigen Die is nieuw voor mij!. Brieven van de hand van deze tragische prins waarin dit vermoeden uitgebreid ter sprake kwam Wederom roddel en ramptoerisme, veelal verspreid door fanatieke republikeinen, zouden door Wilhel mina hoogstpersoonlijk zijn vernietigd. Een en ander was onlangs nog een bron van inspiratie voor de KRO, die een behoorlijk conspiratief getoonzette dramaserie wijdde aan het mysterie van Alexander.
Bron: De Groene Amsterdammer

Het was het liberale kabinet De Vries-Fransen van de Putte Het zit 'em in de naam, niet? Putte, Rutte, tijd voor een Koningslied, dat in 1873 de destijds al vermaarde priester, dichter en politicus in spé Herman Schaepman de opdracht gaf om een officieel Koningslied te schrijven. Een slimme zet, want in een tijd dat de katholieken zich heftig aan het emanciperen waren (en het Zuiden van het land als economische motor fungeerde), had je het roomse deel der natie meer dan ooit nodig.

Bron: Geschiedenis 24

Oh, and this is Willem Nicolaas Alexander Frederik Karel Hendrik (Wiwil)....and the rest of the family

Below a picture of Alexander's older brother Wiwil:

And his older brother Maurits who died age six, one year before Alexander's birth.

Oh, what the hell. Here are Alexander's mum and dad too. 

Sophie van Württemberg and King Willem III

Willem (-) Alexander

Here’s a blog that looks like mine, subject and background, but obviously isn’t. However, I do like his post and like to direct you there. It is all in Dutch however. Sorry...
The first post I direct you to is about our current King, Willem-Alexander.
http://vrijeopinie.blogspot.nl/2013/04/willem-alexander-zal-zijn.html

Deze wil ik ook nog even uitlichten:

"Het waren de jaren - rond 1879 - dat het Oranjehuis bezig was onverbiddelijk uit te sterven."

Wat een heerlijke woordkeuze.

Uit dezelfde post:

"Wat verstandig, zeggen ze. Geen Willem IV maar Koning Willem-Alexander. Dus niet terug naar de grotendeels ongelukkige mannelijke Oranjevorsten van de 19e eeuw. Willem-Alexander wordt koning om zichzelf. W-A de eerste.

Toch maakt de Willem-Alexander op die wijze wel degelijk een verbinding met de geschiedenis. Dat ligt niet aan hem persoonlijk maar aan het besluit van zijn ouders Beatrix en Claus toen zij hem die naam gaven. Ik weet niet zeker of hierover destijds, in 1967, openlijk is gesproken. Maar vaag blijft mij bij dat Beatrix en Claus bij de naamgeving van hun oudste zoon uitdrukkelijk gedacht hebben aan de twee Oranjeprinsen aan wie het koningschap door hun vroegtijdig overlijden voorbij was gegaan."

http://vrijeopinie.blogspot.nl/2013/01/the-day-after-willem-alexander-en-de.html


Ik had het geschreven kunnen hebben. Ergens heb ik hetzelfde sentiment geventileerd, maar dat zou best eens in mijn dagboek kunnen zijn. Maar toch, op de troon, alsnog, Willem (-) Alexander.