Females Rule

Yes, yes; filling my quota.

In the TV-series “Wij Alexander”, some hotel employee remarks mockingly to a shop owner:

“Didn’t only the females survive in the Dutch Royal family?”

 (paraphrased)


Yes, that’s right. Or like a poster on a forum puts it:

"The Orange Dynasty needs the women to survive."

The males have a tendency to die young, unmarried, or childless and in quite a few cases all of those.

"Willem II had 4 sons -- Willem III -- Alexander (died at 29, never married) -- Hendrik (died 59, married twice, no children) -- Ernst (died as infant).

If Willem III had not married a second wife - one third of his age and produced Wilhelmina - dynastic disaster would have struck.

He married Emma on 7 Jan 1879
brother Hendrik died 13 Jan 1879
son Willem died 11 June 1879
daughter Wilhelmina born 31 Aug 1880
son Alexander died 21 Jun 1884
The Dutch royal family was three people - King, Queen, Princess
Next closest relations were Willem III's sister Sophie and her family. She had married the Grand Duke of Saxe-Weimar-Eisenach.

The Dutch royal family has been singularly unsuccessful in producing males that live and reproduce.

Willem II's offspring are noted above -- He was one of two sons of Willem I -- His only brother Frederik had two sons - one died as an infant, the second lived to be almost 10!!

Willem I was the only surviving son of Willem V Stadhoulder - His first son died on the date of his birth; son #3 died at 25 unmarried."

These weak males were often the cause of the original Orange-Nassau becoming extinct.

"(The Orange-Nassaus are one of those IRRITATING dynasties that keep dying out, branch after branch after branch. The Vasas and the Jagiellons went the same way. I prefer dynasties that implode majestically, like the Plantagenets.)"

Don't we all? Or no, we don't, it’s good for a lot of gossip and rumour. It keeps the family interesting and somewhat tragically fairytale.

"Wiwill (the prince, as he was called) exiled himself and died in Paris after fornicating, gambling and drinking himself to death - in the good copany of the future Edward VII as we are always fond to add."

Love the last sentence. At that point the prince had grown out of his nickname of Wiwil and was now Willem. He was just rarely called that, rather Willem or the more fruity variation of Le Prince de Citron.

Source: Google forum

I posted this, because I noticed it as well. They were smart enough to marry in strong women, who in turn gave them some more weak males. Since they were marrying family, cousins most of the time, it’s hardly a surprise. No wonder the 20th century went by fairly smoothly under female rule.

Even now it's the women making the strongest impression. Just look at our former Queen Beatrix and at our current Queen Maxima. Then look at our King Willem-Alexander.

Yeah, sure. We know who's boss.

Our next head of the kingdom will be Amalia, Willem-Alexander's and Maxima's oldest daughter. Another Queen.

From left to right: Princess Ariane, Princess Alexia and Princess Amalia

the book "Prins Wiwill"

Whether he was smart, I don’t know. According to Wiwipedia he might have been, according to other sources, which I can’t remember, he wasn’t particularly. Over the last couple of days I read, almost finished, the book “Prins Wiwill”. The book is a dramatized telling of events. Though an interesting and easy read, it does force the author’s interpretations and opinions about people and events on the reader. I wonder how many times the prince really was in tears and how many times the author decided the prince was.

One such thing, or rather person, victimized by this approach is Queen Sophie. In part the strong opinion ventilated in the book has been brought on by the prince’s personal care taker. This man, De Casembroot, has written a diary in the period he was responsible for the prince’s upbringing. The book is based on that diary. Very likely the author’s opinion about the Queen is mainly based on what De Casembroot wrote. According to De Casembroot, the Queen is a manipulative wench who’s not afraid to use everybody, including her own son, to oppose everything the King says, does and might think and does. In some accounts it is even said she was teaching her son where to lie down on the ground and how to press his ear to the floor to hear best what was going on in the room below.

I’m not sure how much of that is true. I’ve got the feeling a lot of those rumours are what they are; rumours, passed on by all the personnel. Maybe it is true, but there’s no way we’re going to see any evidence for that.

Not only the Queen doesn’t come off lightly, Prince Wiwil doesn’t come off very well either. According to the book he’s an uninspired, lazy, indifferent kid who’s suffering from tantrums and sometimes even shows behaviour foul and mad as his dad’s. Just like his mom, in this book, the view that is shed on him is pepperred in the opninions and ignorance of the time he lived in.

In both cases I believe parts of it, because I read it somewhere else, or because I observed, for as far as I can, certain behaviour before. A lot I will write off as “the view of the time”. For instance, De Casembroot is against everything Thorbeckian, which is very liberal, especially for the time. Thorbecke was once a minister in the 19th century Dutch government. He wrote the constitution we’re living on and extract our rights from to this day. I think it’s no surprise I am, to use the 19th century expression, a Thorbeckian.

In the coming week I planned to read a book about Queen Sophie, based on her letters, if I’m not mistaken. In this case I’m going to have to remind myself, Queen Sophie liked to dramatize everything. That has become very clear from the books about Wiwil and Alexander.

What will be left is to read about Willem III, their father. I think I have a fair amount of information about the man so far. What I’m interested in, in the King’s case, is why his marriage with Sophie didn’t work, but did work with Emma. What were the differences? What did Sophie do to tick the King off and what did Emma do to calm him down?

All this study is to try and understand Wiwil and Alexander. Their tragedy, especially their demise, puzzles me. Both did nothing to save themselves. More and more I start to believe Sophie has been the great cause for that. Sure, King Willem III didn’t help, yet, Queen Wilhelmina talks about her “dear father” and she turned out to be a good Queen. I know Emma has a very big hand in that one. Still, Wilhelmina’s “dear father” stands so far apart from the hatred both Wiwil and Alexander felt. Can one man really manage to have such different and strong effects on persons all by himself. Even so, could the King?

Correcties en Opmerkingen

Deze is meer voor mijn eigen archief. Mijn excuses voor de herhaling en eeuwig geemmer.

De geschiedenis van het Huis van Oranje is geplaveid met tragische prinsen die reeds op jonge leeftijd politiek waren uitgerangeerd en op poëtische wijze ten onder gingen. Het meest pregnante voorbeeld wordt nog altijd geleverd door het droeve prinsenkoppel Willem en Alexander, de twee onfortuinlijke halfbroers van de latere koningin Wilhelmina. Deze zonen van Sophie von Württemberg, de eerste vrouw van koning Willem III, hadden in de doorlopende loopgravenoorlog die het huwelijk van hun ouders kenmerkte altijd partij getrokken voor hun moeder.


Kroonprins Willem haatte zijn vader met hart en ziel, zeker nadat deze zijn huwelijksplannen met een Hollandse onderdaan, jonkvrouw Mathilde van Limburg Stirum, categorisch had afgekeurd. Wat hier vreemd aan is, is dat zijn moeder het voorgenomen huwelijk net zo goed afkeurde. Maar dat schijnt niets uit te maken. Liever dan zich te schikken naar het vaderlijke bevel om een Russische prinses te huwen, vertrok prins Willem naar Parijs, waar hij zich stortte in een leven van seks, drank en gokken. De Parijse boulevardpers was gek op «Le Prince de Citron», en wijdde met enige regelmaat grote scandaleuze verhalen aan zijn liederlijke handel en wandel. Op 10 juni 1879 stierf prins Willem, 39 38, hij is geboren in september 1840 jaar oud, totaal berooid aan een combinatie van tyfus, syfilis, leveraandoening en totale uitputting Daarvoor had hij ook een dubbele longontsteking gehad waardoor hij bronchitis had gekregen in zijn Parijse hotelkamer, slechts bijgestaan door één trouwe bediende Aanwezig waren prinses Mathilde, familie van zijn moeder en prins Alexander.

Vijf jaar later volgde zijn broer Alexander. Deze overleed op 33-jarige 32, geboren 25 Augustus 1851 en overleden 21 Juni 1884 leeftijd in zijn paleis aan de Haagse Kneuterdijk, verscheurd door melancholische driften en kwalen van allerlei aard die het hem bijvoorbeeld onmogelijk hadden gemaakt om gewone kleren te dragen — men herinnert zich deze droeve prins, die «niet voor de huwelijkse staat was geschikt Dit is slechts een vermoeden. Volgens Alexander's personeel was het vrij zeker dat de prins nooit vrouwelijk gezelschap heeft gehad. Eerder asexueel dan homosexueel?», vooral gekleed in kamerjas.

Over de dood van Alexander hangt nog altijd een mysterieuze waas Niet echt. Hij is overleden aan vlek tyfus en leed daarnaast aan uitputting — speculaties over de mogelijkheid dat hij is vermoord om ruim baan te maken voor zijn halfzusje Wilhelmina, weerklinken tot op de dag van vandaag Roddel en ramptoerisme. Alexander vreesde in ieder geval altijd voor zijn leven, vooral voor de mogelijkheid dat men hem probeerde te vergiftigen Die is nieuw voor mij!. Brieven van de hand van deze tragische prins waarin dit vermoeden uitgebreid ter sprake kwam Wederom roddel en ramptoerisme, veelal verspreid door fanatieke republikeinen, zouden door Wilhel mina hoogstpersoonlijk zijn vernietigd. Een en ander was onlangs nog een bron van inspiratie voor de KRO, die een behoorlijk conspiratief getoonzette dramaserie wijdde aan het mysterie van Alexander.
Bron: De Groene Amsterdammer

Het was het liberale kabinet De Vries-Fransen van de Putte Het zit 'em in de naam, niet? Putte, Rutte, tijd voor een Koningslied, dat in 1873 de destijds al vermaarde priester, dichter en politicus in spé Herman Schaepman de opdracht gaf om een officieel Koningslied te schrijven. Een slimme zet, want in een tijd dat de katholieken zich heftig aan het emanciperen waren (en het Zuiden van het land als economische motor fungeerde), had je het roomse deel der natie meer dan ooit nodig.

Bron: Geschiedenis 24

Willem (-) Alexander

Here’s a blog that looks like mine, subject and background, but obviously isn’t. However, I do like his post and like to direct you there. It is all in Dutch however. Sorry...
The first post I direct you to is about our current King, Willem-Alexander.
http://vrijeopinie.blogspot.nl/2013/04/willem-alexander-zal-zijn.html

Deze wil ik ook nog even uitlichten:

"Het waren de jaren - rond 1879 - dat het Oranjehuis bezig was onverbiddelijk uit te sterven."

Wat een heerlijke woordkeuze.

Uit dezelfde post:

"Wat verstandig, zeggen ze. Geen Willem IV maar Koning Willem-Alexander. Dus niet terug naar de grotendeels ongelukkige mannelijke Oranjevorsten van de 19e eeuw. Willem-Alexander wordt koning om zichzelf. W-A de eerste.

Toch maakt de Willem-Alexander op die wijze wel degelijk een verbinding met de geschiedenis. Dat ligt niet aan hem persoonlijk maar aan het besluit van zijn ouders Beatrix en Claus toen zij hem die naam gaven. Ik weet niet zeker of hierover destijds, in 1967, openlijk is gesproken. Maar vaag blijft mij bij dat Beatrix en Claus bij de naamgeving van hun oudste zoon uitdrukkelijk gedacht hebben aan de twee Oranjeprinsen aan wie het koningschap door hun vroegtijdig overlijden voorbij was gegaan."

http://vrijeopinie.blogspot.nl/2013/01/the-day-after-willem-alexander-en-de.html


Ik had het geschreven kunnen hebben. Ergens heb ik hetzelfde sentiment geventileerd, maar dat zou best eens in mijn dagboek kunnen zijn. Maar toch, op de troon, alsnog, Willem (-) Alexander.